Fita

Nazwisko FITA pochodzi od dawnej nazwy litery «fita» (Θ, theta), która funkcjonowała w alfabecie cerkiewnosłowiańskim i pojawiała się w polskich tekstach liturgicznych. W języku polskim litera ta była uważana za zbędną — stąd wyrażenie «wart fita», oznaczające coś bezwartościowego — i mogła stać się przezwiskiem nadawanym osobie uznawanej za dziwaczną lub niepotrzebną. Możliwe też, że przodek nosiciela był związany z kościelnym piśmiennictwem i zyskał to przezwisko dzięki znajomości tej rzadkiej litery.