Gonera

Nazwisko Gonera wywodzi się od staropolskiego czasownika «gonić» i rzeczownika «goniera» lub «gonera» — tak nazywano człowieka skłonnego do pościgu, włóczęgę albo posłańca biegającego z wiadomościami. Przyrostek -era, podobnie jak w słowach «foryjera» czy «kostera», nadawał określeniu wydźwięk lekko pogardliwy i wskazywał na osobę zajmującą się daną czynnością nałogowo. Mogło też być przezwiskiem człowieka porywczego, popędliwego, który ciągle za czymś gonił.