Klęczar

Nazwisko Klęczar wywodzi się od polskiego słowa «klęczar» — oznaczającego człowieka, który klęczy lub zmusza innych do klęczenia, a w dawnych wiekach mogło też wskazywać na tego, kto obsługiwał klęczniki (pulpity do modlitwy w kościele) lub pełnił funkcję strażnika porządku podczas nabożeństw. Rdzeń «klęcz-» pochodzi od czasownika «klęczeć», związanego z prasłowiańskim rdzeniem oznaczającym zginanie nóg w kolanach. Nazwisko mogło też powstać jako przezwisko nadawane osobie, która często klęczała — na przykład szczególnie pobożnej.