Kutnik

Nazwisko KUTNIK wywodzi się od czasownika «kuć» — czyli od czynności obróbki metalu przez uderzenie — i pierwotnie oznaczało kowala lub pomocnika w kuźni. Przyrostek «-nik» tworzył w dawnej polszczyźnie nazwy osób zajmujących się określoną czynnością, więc kutnik to dosłownie ten, który kuje. Możliwe jest też, że nazwisko pochodzi od dialektalnej formy «kut» jako wariantu słowa «kąt» — w staropolszczyźnie «kątnikiem» nazywano kogoś, kto mieszkał w cudzym kącie, czyli lokatora bez własnego domu.