Marciniuk

Nazwisko Marciniuk powstało od imienia Marcin, które wywodzi się z łacińskiego Martinus i było w Polsce bardzo popularne dzięki kultowi świętego Marcina z Tours. Końcówka «-uk» oznaczała pierwotnie syna lub potomka — Marciniuk to więc «syn Marcina» — i jest charakterystyczna dla wschodnich terenów dawnej Rzeczypospolitej, zwłaszcza Podlasia i Lubelszczyzny, gdzie powstała pod wpływem języków wschodniosłowiańskich.