Maroń

Nazwisko Maroń wywodzi się od imienia Maron — spolszczonej formy łacińskiego Maronius lub greckiego Marōn — noszonego między innymi przez świętego Marona, pustelnika syryjskiego z przełomu IV i V wieku. Końcówka «-oń» to typowy polski przyrostek tworzący zdrobnienia i przezwiska od imion, więc Maroń pierwotnie oznaczał syna lub potomka człowieka zwanego Maronem. Mniej prawdopodobna wersja wiąże nazwisko z gwarowym słowem «maroń» w znaczeniu człowieka powolnego, marudnego, od czasownika «marudzić».