Palamarchuk

Nazwisko Palamarczuk pochodzi od ukraińskiego i białoruskiego słowa «паламар» — oznaczało ono kościelnego, czyli pomocnika w cerkwi prawosławnej lub greckokatolickiej, który opiekował się świątynią, dzwonił na nabożeństwa i pomagał duchownemu. Końcówka -uk, typowa dla ziem wschodniosłowiańskich, wskazuje na syna lub młodszego krewnego takiego kościelnego — Palamarczuk to pierwotnie «syn paramonarza». Nazwisko przywędrowało na obecne tereny Polski głównie z Kresów Wschodnich, zwłaszcza z Wołynia i Podola.