Seroka

Nazwisko Seroka wywodzi się od staropolskiego słowa «sroka» — ptaka z rodziny krukowatych — i powstało jako przezwisko nadawane człowiekowi gadatliwemu, hałaśliwemu lub nosicielowi czarno-białego ubioru przypominającego upierzenie tego ptaka. Forma Seroka z wstawną samogłoską e między s a r jest wariantem fonetycznym typowym dla wymowy mazowieckiej i wschodniej Polski, gdzie rozbijano trudne zbitki spółgłoskowe. Alternatywnie nazwisko mogło powstać od gwarowego «serak» oznaczającego kawałek sera, jako przezwisko sernika lub człowieka związanego z wyrobem nabiału.