Sudnik

Nazwisko SUDNIK wywodzi się od słowiańskiego słowa «sud» — odpowiednika polskiego «sąd», zachowanego w tej formie w językach wschodniosłowiańskich: rosyjskim, ukraińskim i białoruskim. Przyrostek «-nik» tworzył nazwy oznaczające osobę zajmującą się określoną czynnością lub instytucją, więc «sudnik» pierwotnie oznaczał urzędnika sądowego lub kogoś wykonującego czynności przy sądzie — pisarza, woźnego albo pomocnika sędziego. Forma z «u» zamiast polskiego «ą» wskazuje, że nazwisko ukształtowało się pod wpływem języka wschodniosłowiańskiego, co odpowiada historycznym obszarom pogranicza, skąd pochodzi większość nosicieli.