Sztorc

Nazwisko Szto­rc wywodzi się od niemieckiego słowa «Storz» lub «Sturz» oznaczającego pień, kikut, sterczący kawałek drewna, które do polszczyzny trafiło jako «sztorc» — czyli coś ustawionego pionowo, na sztorc. Pierwotnie było to przezwisko człowieka sztywnego, wyprostowanego, nieustępliwego albo kogoś wysokiego i kościstego. Mogło też określać osobę pracującą przy obróbce drewna lub mieszkającą w pobliżu charakterystycznego pniaka czy słupa.