Wątor

Nazwisko Wątor wywodzi się od staropolskiego słowa «wątor» lub «wątór» oznaczającego rowek wyżłobiony wewnątrz klepek beczki, w który wpuszczano denko — stąd przezwisko bednarza wykonującego takie nacięcia albo człowieka związanego z wyrobem beczek. Mogło też funkcjonować jako przezwisko od gwarowego «wątorzyć» w znaczeniu dłubać, żłobić, nadawane komuś powolnemu lub grzebiącemu się w pracy.