Bandura

Nazwisko Bandura pochodzi od staropolskiego słowa «bandura», oznaczającego ludowy instrument strunowy podobny do lutni, rozpowszechniony zwłaszcza na wschodnich obszarach dawnej Rzeczypospolitej. Nadawano je prawdopodobnie osobie grającej na tym instrumencie lub wędrownemu muzykantowi, a z czasem także człowiekowi niezgrabnemu czy niezdarnemu — w gwarach wyraz ten bywał używany jako żartobliwe określenie kogoś ociężałego. Rdzeń wyrazu jest zapożyczeniem z języków wschodniosłowiańskich, gdzie bandura funkcjonowała jako popularny instrument kobziarzy.