Bukała

Nazwisko Bukała pochodzi od staropolskiego czasownika «bukać» — ryczeć, huczeć, mruczeć — i pierwotnie było przezwiskiem człowieka głośnego, krzykliwego lub mamroczącego pod nosem. Przyrostek -ała tworzył w dawnej polszczyźnie określenia osób o wyrazistej cesze zachowania, podobnie jak w słowach «gadała» czy «mazgała». Związek z wyrazem «buk» jest mało prawdopodobny, ponieważ forma z końcówką -ała wskazuje na pochodzenie od czasownika, a nie od nazwy drzewa.