Pochopień

Nazwisko Pochopień wywodzi się od staropolskiego przymiotnika «pochopny», czyli skłonny do czegoś, porywczy, prędki w działaniu, oraz od czasownika «pochopić się» — zapalić się do czegoś, rzucić się na coś. Pierwotnie było to przezwisko człowieka nerwowego, impulsywnego, który łatwo zapalał się do działania lub bywał zbyt prędki w reakcjach. Końcówka -eń tworzyła w polszczyźnie nazwy osobowe od cech charakteru, podobnie jak w wyrazach «leniuch» czy «skąpiec».